Door gedurende de dag korte momenten te ontspannen, neem ik waar hoe ik erbij sta/zit/loop… ook angst en spanning, pijn of verdriet merk ik door het ‘even stoppen’ duidelijker op en kan het daarmee relativeren. Wat is nou zo erg/belangrijk dat ik niet meer zou kunnen ademen eventjes? Als ik me herinner tussendoor te stoppen geeft het me een hoop rust en besef ik dat ik niet hoef te wachten met ontspannen tot dat ik alleen ben of op mijn yogamatje zit of uit het ongemak gevlucht ben. Ik kan hier nu ademen en de aandacht naar mezelf brengen i.p.v. naar buiten en dat voelt sterk en zacht tegelijk. Natuurlijk lukt me het (nog) niet altijd om een diepe ademhaling te nemen als mijn kinderen bv tegelijkertijd iets van me willen en dat uiten in huilen en gejengel, maar ook dat ‘onvolmaakte’ stukje ademde ik vandaag welwillend toe en het was heerlijk te beseffen dat ik niet alleen maar dat ben! Dank je wel dat je me helpt te herinneren aan die bron van rust in mij en de deurtjes daarnaartoe.
Mia

Category :